Doktryna Chruszczowa — doktryna w polityce zagranicznej ZSRR, z którą wystąpił jego przywódca w latach 1953-1964 Nikita Chruszczow. mały|137x137px|Nikita Chruszczow Zakładała ona rywalizację na podstawie pokojowego współistnienia między blokiem amerykańskim i radzieckim w okresie zimnej wojny. Zmiana dotychczasowej polityki zagranicznej była jednym z elementów tak zwanej odwilży w Związku Radzieckim po śmierci Józefa Stalina.

Założenia Założeniem doktryny Chruszczowa miało być zaniechanie otwartej wrogości i rywalizacji na płaszczyźnie militarnej, na rzecz pokojowego współistnienia - rywalizacji między Wschodem a Zachodem na tle ekonomicznym, naukowym i kulturowym. Radzieccy przywódcy polityczni wierzyli, że większe korzyści wyniesie z tego ZSRR.

Geneza Podział świata po II wojnie światowej na dwa bloki doprowadził do obrócenia się niedawnych sojuszników przeciwko sobie. Związek Radziecki coraz jawniej demonstrował swoje zamiary wobec innych krajów – kryzysy turecki i irański, instalowanie rządów komunistycznych w krajach Europy Środkowej poprzez niedemokratyczne metody, próba podporządkowania i rozłam z Jugosławią.