Kodyfikacja prawa wymaga wiedzy na temat danego systemu prawnego i jego społecznego uwarunkowania, konfrontacji tego systemu z jego czasowymi uwarunkowaniami oraz rozważenia uwarunkowań operacyjnych, czyli kwestii jednolitości, użyteczności i stosowności danego systemu. Zatem interpretując prawo, należy uwzględnić warunki i uwarunkowania tworzenia prawa. Przy tworzeniu tekstu prawnego każdy element stanowi część zorganizowanej całości, dlatego cechą zasadniczą użytecznego aktu ustawodawczego „powinny być zawsze wizje całości istniejącego ustawodawstwa, wizje zamierzonego ustawodawstwa, wyraźna świadomość określonych wartości, jak również użytego języka”. Zatem język kodeksu opiera się na systemie wartości i języku.

Autorem tekstu ustawy jest prawodawca, czyli państwo, a więc stosowany język ustawy powinien stanowić wzór i być przykładem najwyższej techniki legislacyjnej. Ponadto, aby ów tekst mógł być zrozumiany przez osoby spoza kręgu prawniczego, musi cechować się bardzo wysokim stopniem komunikatywności. Komunikatywność tekstu ustawy oznacza, że jest on rozumiany adekwatnie do zamiarów ustawodawcy. W celu zrozumienia tekstu ustawy jego odbiorca powinien znać język etniczny, w którym dany tekst został sporządzony oraz posiadać wiedzę o języku tekstów prawnych i regułach jego sporządzania.