dyskurs ustawodawczy (legislacyjny), tzn. tekst ustawy; jest on normatywny, ponieważ zawiera w sobie normę prawną oraz funkcjonujący na odległość ze względu na dystans, jaki dzieli nadawcę normy od jej adresata dyskurs sądowy (jurysdykcyjny), tzn. orzeczenie sądowe; akt realizacji prawa, w którym sąd mówi językiem performatywnym – orzeczenie sądowe decyduje o normach regulujących zachowanie stron procesowych, utrzymuje lub zmienia ich status prawny dyskurs zwyczajowy (adagia, paremie prawnicze) – maksymy, sentencje, aforyzmy, zawierające normę prawną lub podtrzymujące prawo; paremia wyraża myśl zasadniczą, jest krótka i precyzyjna; została w znacznej mierze odziedziczona po prawie rzymskim, np. Pacta sunt servanda, In dubio pro reo, Dura lex sed lex

Zagadnienie tworzenia i jakości języka prawa oraz tekstu prawnego Prawo reguluje funkcjonowanie państwa i społeczeństwa, w związku z tym jego treść odzwierciedla konkretne wartości. Struktura ustawodawstwa ukazuje się w konkretnych sformułowaniach zawartych np. w kodeksie cywilnym, którego zapisy oparte są na systematycznej konstrukcji.