20 maja 1928 został przeniesiony do 8 pułku ułanów w Krakowie na stanowisko dowódcy szwadronu. W 1934, po ukończeniu kursu w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie, został wyznaczony na stanowisko oficera mobilizacyjnego. Na stopień majora został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1937 i 5. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. W latach 1937–1939 pełnił służbę na stanowisku komendanta Rejonu Przysposobienia Wojskowego Konnego 6 Dywizji Piechoty w Krakowie. 13 lipca 1939 został przeniesiony do 10 pułku ułanów w Białymstoku na stanowisko II zastępcy dowódcy pułku.
W czasie kampanii wrześniowej 1939 walczył na stanowisku kwatermistrza 10 pułku ułanów. 6 października 1939 dostał się do niemieckiej niewoli. Przebywał w Oflagu VII A Murnau (numer jeniecki 16067). Od 27 kwietnia 1945, po uwolnieniu z niewoli, pozostawał w Murnau, a następnie w innych obozach byłych jeńców. 4 maja 1947 wrócił do kraju i trzy dni później zarejestrował w Rejonowej Komendzie Uzupełnień w Brodnicy. Razem żoną Hanną ze Zdziarskich zamieszkał w Rypinie u Jana Zaniewskiego, prowadzącego aptekę (żona majora i żona aptekarza były siostrami).