Współpraca części PPS i KPP znalazła wyraz również w działalności „Dziennika Popularnego”, wydawanego w latach 1936–1937. Pismo powstało w kręgu zwolenników współpracy jednolitofrontowej, przy udziale zarówno działaczy komunistycznych, jak i części lewicy PPS. Redaktorem naczelnym został Norbert Barlicki, działacz PPS. „Dziennik Popularny” należał do najważniejszych przedsięwzięć prasowych związanych z ideą frontu ludowego w Polsce.mały|Baner z napisem „Literatura i sztuka przeciw faszyzmowi” podczas pochodu pierwszomajowego w Warszawie (1936)
„Dziennik Popularny” prowadził wyraźnie antyfaszystowską działalność publicystyczną. Na jego łamach poruszano m.in. problem faszyzmu w Polsce i Europie, wojny domowej w Hiszpanii oraz antysemityzmu. Pismo miało również stosunkowo szeroki zasięg; Mierzecki odnotowuje wzrost jego nakładu do kilkudziesięciu tysięcy egzemplarzy, a w niektórych okresach jeszcze wyższe nakłady wydań niedzielnych. Działalność gazety została zakończona w marcu 1937.
drugiej połowie lat trzydziestych w części środowisk związanych z PPS i ludowcami pojawiała się koncepcja „frontu demokratycznego”, przeciwstawiana komunistycznej koncepcji frontu ludowego.