Nie oznaczało to jednak jednolitego stanowiska całego Stronnictwa Ludowego; między PPS a ludowcami utrzymywały się istotne różnice i wzajemna nieufność.

Poza działalnością partyjną antyfaszystowskie idee rozwijały się również w części polskiej inteligencji i środowisk kulturalnych. Jednym z przykładów były lwowskie „Sygnały”, wydawane w latach 1933–1939. Andrzej Świecki wskazywał, że po wznowieniu pisma w 1936 jego profil coraz wyraźniej wiązał się z obozem antyfaszystowskim i ideą współpracy środowisk lewicowych oraz demokratycznych. „Sygnały” publikowały materiały poświęcone m.in. faszyzmowi, sytuacji w państwach rządzonych przez dyktatury oraz zagrożeniu wojną.

Bund i mniejszość żydowska Osobny nurt antyfaszystowski reprezentował Bund, czyli Powszechny Żydowski Związek Robotniczy. Był to niezależny żydowski ruch socjalistyczny, który w II Rzeczypospolitej przeciwstawiał się antysemityzmowi i organizował działalność samoobronną społeczności żydowskiej. W drugiej połowie lat 30. Bund współpracował w tym zakresie z PPS. Współpraca ta nie oznaczała jednak politycznego podporządkowania Bundu PPS ani rezygnacji z odrębnego programu żydowskiego ruchu socjalistycznego.