około 75% stanowili emigranci, głównie mieszkający we Francji. Bezpośrednio z Polski przybyło prawdopodobnie około 600–800 ochotników, przy czym w tej grupie zdecydowanie przeważali komuniści.
Największa część polskich ochotników walczyła w XIII Brygadzie Międzynarodowej im. Jarosława Dąbrowskiego, uczestniczącej w najważniejszych operacjach wojny. Brygada poniosła bardzo ciężkie straty, szacowane na około 30–40%. Wśród jej dowódców znajdował się Karol Świerczewski. Udział Polaków w wojnie hiszpańskiej miał więc silny związek z międzynarodowym ruchem komunistycznym, ale jednocześnie był przedstawiany przez samych uczestników i ich środowiska jako walka z faszyzmem po stronie Republiki.
Ruch ludowy mały|Wincenty Witos krytycznie odnosił się do tendencji dyktatorskich i faszystowskich w Europie, a także autorytarnych kierunków rozwoju polskiego życia politycznego Ważnym nurtem demokratycznego sprzeciwu wobec faszyzmu był ruch ludowy. Szczególnie wyraźnie stanowisko to znalazło wyraz w uchwałach Kongresu Stronnictwa Ludowego z 17 stycznia 1937. Przyjęta rezolucja stwierdzała, że „każda dyktatura jest dla chłopów zgubna”, a masy wiejskie mogą uzyskać należny im wpływ jedynie w ustroju demokratycznym.