w 1970 ukazał się jego artykuł poświęcony biologii rozrodu mewy widłosternej.
Aktywność mew widłosternych związana jest z fazami Księżyca. Stosunkowo więcej czasu spędzają nocami na morzu podczas ciemniejszych nocy, jako że zgodnie z przebiegiem dobowych migracji pionowych ich zdobyczy wówczas zbiera się ona blisko powierzchni wody. Dla mew dostępna jest jedynie ta znajdująca się najwyżej 1 m pod powierzchnią. Młode są karmione od około północy do godziny po wschodzie słońca. W sezonie lęgowym nocy w kolonii zostają jedynie osobniki wysiadujące jaja lub opiekujące się pisklętami.
Mimo że różni autorzy wskazywali na szczególnie duże oczy będące przystosowaniem do żerowania w nocy, to nie popierano tych twierdzeń wymiarami. Dopiero w 2010 pojawiły się weryfikujące te twierdzenia wyniki badań, w tym rezultaty pomiarów. Oczy mew widłosternych ani rozmiarem, ani kształtem nie różnią się znacząco od oczu innych mewowców. Mają jedynie nieco większą rogówkę i są dłuższe. Analiza sekwencji genu kodującego opsynę SWS1 u C. furcatus wskazuje na typ UVS. Sugeruje to możliwość widzenia ultrafioletu przez mewy widłosterne.