Mewy widłosterne żywią się kałamarnicami i śledziokształtnymi. Często widywane są podczas żerowania do 500 km od miejsc gniazdowania. Udział ryb i kałamarnic może być znacznie zmienny, co prawdopodobnie wynika ze zmiennej dostępności pokarmu. Zidentyfikowane ryby to sardynki Sardinops, a kałamarnice – Sthenoteuthis oualaniensis. Sardynki są dobrze znane z Galapagos, S. oualaniensis natomiast należą do bardzo pospolitych kałamarnic z tropikalnych regionów wschodniego Pacyfiku.
Po raz pierwszy dostępne informacje o występowaniu, rozmnażaniu i – wówczas jeszcze niepotwierdzonym – nocnym trybie życia zebrał i opublikował Murphy w 1936. Dopiero w 1964 Hailman potwierdził, że mewy widłosterne żerują wyłącznie nocą. Tamtego roku zaczęła działać Charles Darwin Research Station, co ułatwiło prowadzenie badań. Później kilka przeprowadzili Barbara i David Snow, którzy jako jedyni jak dotąd spędzili dłuższy czas na wyspie. Kolejny był Michael Harris, który razem z żoną stacjonował w CDRS między listopadem 1965 i lipcem 1967;