Łódzkie Chrześcijańskie Towarzystwo Dobroczynności mały|Dawny Szpital Pediatryczny im. Anny Marii w Łodzi W 1885 r. ze względu na wykluczenie z KWB Żydów i chęć podkreślenia swojego religijnego charakteru, KWB przybrało nazwę Łódzkiego Chrześcijańskiego Towarzystwa Dobroczynności. Członkowie Stowarzyszenia finansowali jego działalność ze składek członkowskich oraz zbiórek, ponadto sporządzali oni spisy osób potrzebujących. Celem ŁChTD było wyeliminowanie zjawiska żebractwa, wspieranie osób potrzebujących, w tym tych, którzy wstydzą się żebrać. Wsparcie obejmowało nie tylko pomoc finansową, ale też zaopatrywanie w odzież, jedzenie, leki, artykuły pierwszej potrzeby, pomoc w poszukiwaniu pracy, przyuczanie do zawodu, pomoc lekarską, opłaty za naukę dzieci z biednych rodzin. Pomoc obejmowała wyłącznie chrześcijan. Ze względu na strukturę wyznaniową łódzkiej burżuazji poza rodziną Heinzlów, w zarządzie Towarzystwa dominowali przemysłowcy i duchowni luterańscy.