Strategia konwersji ekonomicznej powstała w latach 80., kiedy działacze antywojenni dążyli do zbudowania koalicji z robotnikami zakładów wojskowych i umożliwieniu im włączenia się w działalność gospodarczą na rzecz pokoju. Jednym z wczesnych zwolenników sprawiedliwej transformacji był Tony Mazzocchi:
Na początku lat 90., po usankcjonowaniu konsensusu naukowego na temat spalania paliw kopalnych jako przyczyny zmiany klimatu, Mazzocchi propagował idę „Superfunduszu dla pracowników” – przez analogię do „Superfunduszu na rzecz oczyszczania z toksyn”. Superfundusz dla pracowników zapewniłby wsparcie finansowe i możliwość zdobycia dalszego wykształcenia dla pracowników przesiedlonych z powodu polityki ochrony środowiska. Jak ujął to Mazzocchi w 1993 roku: „Istnieje superfundusz dla zanieczyszczeń. Powinien też być [superfundusz] dla pracowników. […] Ci, którzy na co dzień pracują z toksycznymi materiałami, aby zapewnić światu potrzebne mu surowce i energię, „zasługują na pomocną dłoń, aby rozpocząć nowe życie”. [...] „Później ekolodzy skarżyli się, że słowo superfund ma zbyt wiele negatywnych skojarzeń, a nazwę planu zmieniono na Just Transition”. W przemówieniu z 1995 roku Les Leopold (obecny dyrektor Labor Institute) przedstawił propozycję Superfund for Workers/Just Transition.