Istotne jest, że sprawiedliwa transformacja to mechanizm wspierający działania klimatyczne, a nie bezczynność. Sprawiedliwa transformacja nie stoi w opozycji do polityki ochrony środowiska, ale ją uzupełnia. Polityki środowiskowe i polityki społeczne nie są ze sobą sprzeczne, ale wręcz przeciwnie, mogą i powinny się nawzajem wzmacniać.
Takie podejście do koncepcji sprawiedliwej transformacji zostało jednogłośnie przyjęte na II Kongresie ITUC w 2010 roku, kiedy to Kongres ogłosił, że sprawiedliwa transformacja jest „tym” podejściem do walki ze zmianą klimatu:
Kongres jest zaangażowany w promowanie zintegrowanego podejścia do zrównoważonego rozwoju poprzez sprawiedliwą transformację, w której postęp społeczny, ochrona środowiska i potrzeby gospodarcze są prowadzone w ramach demokratycznego zarządzania, gdzie przestrzegane są prawa pracownicze i inne prawa człowieka oraz osiągnięta zostanie równość płci (ITUC, 2010).