W ciągu ostatnich dziesięciu lat postrzeganie wyzwań środowiskowych przez ruch związkowy uległo znaczącej zmianie. Pociągnęło to za sobą zmianę definicji, granic i zakresu „sprawiedliwej transformacji”. Dzisiaj „sprawiedliwa transformacja” jest koncepcją ramową zbierającą działania składające się na złożony proces przejścia na gospodarkę niskoemisyjną i przygotowaną na konsekwencje zmiany klimatu. Kluczowym elementem tej ramy koncepcyjnej jest nacisk na konieczność prowadzenia polityki publicznej i dążenie do zminimalizowania obciążeń i maksymalizacji korzyści w procesie transformacji dla pracowników i ich otoczenia społecznego.
W dokumencie przygotowanym przez Międzynarodową Konfederację Związków Zawodowych (ITUC) sprawiedliwa transformacja jest zdefiniowana jako „narzędzie, współdzielone przez ruch związkowy i społeczność międzynarodową, mające na celu ułatwienie przejścia w kierunku bardziej zrównoważonego społeczeństwa i zapewnienie nadziei na wydajność zielonej gospodarki w celu zachowania godnych miejsc pracy i środków do życia dla wszystkich” (ITUC, 2009b).