Tkanki mezofilu można podzielić na zwarte, jednowarstwowe do trzywarstwowych komórki miękiszu palisadowego (u niektórych gatunków, np. urginii morskiej, obecne wyłącznie po stronie odosiowej) i luźno ułożone, nieregularnie ukształtowane, wielowarstwowe komórki miękiszu gąbczastego z przestrzeniami międzykomórkowymi ułożonymi poziomo obok wewnętrznej warstwy komórek palisadowych. W przypadku gatunków indyjskich zaobserwowano dwa typy komórek palisadowych: kolumnowe (u Drimia wightii, D. razii, D. govindappae, D. nagarjunae) i kuliste (D. indica, D. coromandeliana i D. polyantha), a długość komórek palisadowych różniła się znacznie między gatunkami i osiągała od 22,8±0,18 μm u D. razii do 9,3±0,03 μm i 9,5±0,08 μm u D. polyantha i D. indica. Kolateralne wiązki przewodzące położone są w regularnych odstępach, doosiowo z pasmami łyka, a odosiowo z dobrze rozwiniętymi pasmami drewna. U gatunków z sitowatymi liśćmi położone w 1–2 pierścieniach. Wokół wiązek obecna jest jedna lub dwie warstwy ułożonych sferycznie komórek osłonowych. Anomocytyczne aparaty szparkowe bez komórek przyszparkowych, przy czym u gatunków klasyfikowanych wcześniej do rodzaju Urginea obecne są gruczołowate komórki przylegające do aparatów szparkowych.