W liściach stwierdzono też obecność rafidów i styloidów szczawianu wapnia, a także pośrednich kryształów rafidowo-styloidowych w idioblastach u niektórych gatunków. W przypadku liści spichrzowych cebul D. maritima i D. indica zewnętrzna epiderma pokryta jest grubą warstwą kutykuli. Komórki skórki są osiowo wydłużone, czworokątne lub wielokątne, o prostych, cienkich ścianach antyklinalnych. Obecne są też pojedyncze anomocytyczne aparaty szparkowe o okrągłym zarysie i szerokich komórkach przyszparkowych. Mezofil składa się z wielu cienkościennych, dużych, wielościennych i bezbarwnych komórek miękiszu, pozbawionych skrobi, poprzecinanych wiązkami naczyniowymi. W licznych komórkach miękiszu obecne są rafidy szczawianu wapnia otoczone śluzem roślinnym. Kilka komórek jest wyjątkowo dużych, zawierających kryształy szczawianu wapnia osadzone w śluzie, które mogą osiągnąć długość 1 mm. Wokół wiązek przewodzących znajdują się rzadkie rdzenie skrobi. Ziarna pyłku wielu gatunków drimii są jednobruzdowe, elipsoidalne;
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Drimia · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.