Odpowiada na pogląd, że „praca”, jeśli nie tylko wysiłek lub energia, jest niezbędna do wykonania ważnych, ale nieprzyjemnych zadań, twierdząc, że przede wszystkim najważniejsze zadania można uczynić ludycznymi, czyli „ocalonymi” przez przekształcenie w działania podobne do gier i rzemiosła, a po drugie, że zdecydowana większość pracy w ogóle nie wymaga wykonywania. Te ostatnie zadania są niepotrzebne, ponieważ pełnią jedynie funkcje handlowe oraz kontroli społecznej, które istnieją tylko po to, by utrzymać system pracy jako całość. Co do tego, co pozostało, opowiada się za podejściem Charles’a Fouriera do organizowania zajęć tak, aby ludzie chcieli je wykonywać. Jest również sceptyczny, ale otwarty na możliwość wyeliminowania pracy dzięki technologiom oszczędzającym pracę. Uważa, że lewica nie może posunąć się wystarczająco daleko w swojej krytyce ze względu na jej przywiązanie do budowania swojej władzy na kategorii robotników, co wymaga waloryzacji pracy.