Anarchizm postlewicowy – nurt myśli anarchistycznej, który promuje krytykę stosunku anarchizmu do tradycyjnej lewicy. Niektórzy postlewicowcy próbują uciec od ograniczeń ideologii w ogóle, prezentując jednocześnie krytykę organizacji i moralności„Post-Left Anarchy: Leaving the Left Behind Prologue to Post-Left Anarchy” Jason McQuinn.. Pod wpływem prac Maxa Stirnera i Międzynarodowych Sytuacjonistów postlewicowy anarchizm charakteryzuje się skupieniem myśli na insurekcji społecznej i zmniejszeniem organizacji społecznej.

Postlewicowcy argumentują, że lewica, nawet ta rewolucyjna, jest anachroniczna i niezdolna do tworzenia zmian. Twierdzą, że postlewicowy anarchizm oferuje krytykę radykalnych strategii i taktyk, które uważa za przestarzałe: demonstracji, walki zorientowanej na klasę, skupienia się na tradycji i niezdolności do ucieczki od ograniczeń historii. Książka Anarchy in the Age of Dinosaurs, na przykład, krytykuje tradycyjne lewicowe idee i klasyczny anarchizm, wzywając jednocześnie do odmłodzenia ruchu anarchistycznego. Esej CrimethInc. „Your Politics Are Boring as Fuck” jest kolejną krytyką ruchów „lewicowych”:

Myśl Teoria i krytyka organizacji mały|upright|LogoAnarchy: A Journal of Desire Armed, amerykańska publikacja, która pomogła rozwinąć postlewicową myśl anarchistyczną Jason McQuinn opisuje lewicową tendencję do tworzenia struktury „pasa transmisyjnego” podczas organizacji z wyraźnym podziałem na przywódców i kierowanych, wraz z przepisami dotyczącymi dyscyplinowania szeregowych aktywistów, jednocześnie chroniąc liderów przed odpowiedzialnością przed tymi, którzy są kierowani. Mówi, że w takich organizacjach „więcej niż kilka osób jest świadomych oszustwa i odrzuca je”. Dla niego istnieją cztery skutki takich struktur:

Redukcjonizm, gdzie „tylko niektóre aspekty walki społecznej są włączane do tych organizacji. Inne aspekty są ignorowane, unieważniane lub represjonowane, co prowadzi do coraz większej fragmentaryzacji walki. To z kolei ułatwia elitom manipulację i ostateczne przekształcenie ich w czysto reformistyczne stowarzyszenia lobbystyczne, z których usuwa się wszelką uogólnioną, radykalną krytykę”. Specjalizacja lub profesjonalizm, które zwracają uwagę na tendencję, w której „osoby najbardziej zaangażowane w codzienne funkcjonowanie organizacji są wybierane – lub samowybierane – do pełnienia coraz bardziej wyspecjalizowanych ról w organizacji, często prowadząc do oficjalnego podziału na liderów i prowadzonych, z gradacją władzy i wpływu wprowadzoną w formie ról pośrednich w ewoluującej hierarchii organizacyjnej”.

mały|upright|lewo|Jason McQuinn

Substytucjonizm, gdzie „formalna organizacja w coraz większym stopniu staje się celem strategii i taktyki, a nie ludzi w buncie. W teorii i praktyce organizacja ma tendencję do stopniowego zastępowania ludzi, przywództwo organizacji – zwłaszcza jeśli stało się formalne – ma tendencję do zastępowania organizacji jako całości i ostatecznie często pojawia się przywódca, który ostatecznie ucieleśnia i kontroluje organizację”. Ideologia, w której „organizacja staje się głównym przedmiotem teorii z jednostkami przypisywanymi rolami do odegrania, a nie ludźmi konstruującymi własne teorie jaźni. Wszystkie, z wyjątkiem najbardziej świadomie anarchistycznych organizacji formalnych, mają tendencję do dostosowywania jakiejś formy ideologii kolektywistycznej, w której grupa społeczna na pewnym poziomie przyznaje, że ma więcej politycznej rzeczywistości niż wolna jednostka. Gdziekolwiek leży suwerenność, tam leży autorytet polityczny; jeśli suwerenność nie jest rozproszona w każdej osobie, zawsze wymaga podporządkowania jednostek grupie w jakiejś formie”.

Aby przeciwdziałać tym tendencjom, postlewicowy anarchizm opowiada się za autonomią jednostek i grup z wolną inicjatywą, wolnym stowarzyszaniem się, odmową władzy politycznej, a więc ideologia z małą, prostą, nieformalną, przejrzystą i tymczasową organizacją oraz zdecentralizowaną, konfederacyjną organizacją z bezpośrednim podejmowaniem decyzji i poszanowaniem mniejszości.

Krytyka ideologii mały|upright|Max Stirner, którego krytyka ideologii wywarła wpływ na myśl postlewicowej anarchii Anarchizm postlewicowy posługuje się krytyką ideologii, która wywodzi się z twórczości Maxa Stirnera. Dla Jasona McQuinna „cała ideologia w istocie polega na zastępowaniu ludzkiej podmiotowości obcymi (lub niekompletnymi) pojęciami lub obrazami. Ideologie to systemy fałszywej świadomości, w których ludzie nie postrzegają już siebie bezpośrednio jako podmiotów w stosunku do ich świata. Zamiast tego wyobrażają sobie siebie w jakiś sposób jako podporządkowanych temu lub innemu rodzajowi abstrakcyjnej istoty lub bytów, które są mylone jako rzeczywiste podmioty lub podmioty w ich świecie” oraz „Czy abstrakcją jest Bóg, państwo, partia, Organizacja, Technologia, Rodzina, Ludzkość, Pokój, Ekologia, Natura, Praca, Miłość, a nawet Wolność; jeśli jest pomyślana i przedstawiona tak, jakby była aktywnym podmiotem z własnym bytem, który stawia nam wymagania, to jest centrum ideologii”

Odrzucenie moralności Moralność jest także celem ataków postlewicowego anarchizmu, tak jak to była atakowana w pracach Stirnera i Friedricha Nietzschego. Według McQuinna „moralność to system zreifikowanych wartości – abstrakcyjnych wartości, które są wyjęte z dowolnego kontekstu, osadzone w kamieniu i przekształcone w niekwestionowane przekonania, które można zastosować niezależnie od rzeczywistych pragnień, myśli lub celów danej osoby i niezależnie od sytuacji, w której dana osoba się znajduje. Moralizm to praktyka nie tylko sprowadzania wartości żywych do moralności urzeczowionej, ale uważania siebie za lepszego od innych, ponieważ poddaliśmy się moralności (przekonanie o własnej nieomylności) oraz nawracania innych na rzecz przyjęcia moralności jako narzędzia zmiany społecznej”. Życie zgodne z moralnością oznacza poświęcenie pewnych pragnień i pokus (niezależnie od faktycznej sytuacji, w której możesz się znaleźć) na rzecz cnoty.

Dlatego „odrzucenie moralności wymaga skonstruowania krytycznej teorii siebie i społeczeństwa (zawsze samokrytycznej, prowizorycznej i nigdy totalistycznej), w której jasny cel zakończenia własnej społecznej alienacji nigdy nie jest mylony ze zreifikowanymi celami częściowymi. Obejmuje to podkreślanie tego, co ludzie muszą zyskać na radykalnej krytyce i solidarności, a nie z tego, co ludzie muszą poświęcić lub porzucić, aby wieść cnotliwe życie z politycznie poprawną moralnością”

Krytyka polityki tożsamości Anarchizm postlewicowy ma tendencję do krytykowania tego, co postrzega jako częściową wiktymizacje poglądów na politykę tożsamości. W ten sposób Feral Faun pisze w „Ideologii wiktymizacji”, że istnieje „feministyczna wersja ideologii wiktymizacji – ideologii, która promuje strach, indywidualną słabość (a następnie zależność od ideologicznych grup wsparcia i paternalistyczną ochronę ze strony władz)”. Jednak ostatecznie „jak wszystkie ideologie, odmiany ideologii wiktymizacji są formami fałszywej świadomości. Zaakceptowanie społecznej roli ofiary – w jakiejkolwiek z jej wielu form – jest wyborem, by nawet nie tworzyć swojego życia dla siebie lub badać swoich prawdziwych relacji ze strukturami społecznymi. Wszystkie ruchy częściowego wyzwolenia – feminizm, wyzwolenie gejów, wyzwolenie rasowe, ruchy robotnicze i tak dalej – definiują jednostki w kategoriach ich ról społecznych. Z tego powodu ruchy te nie tylko nie obejmują odwrócenia perspektyw, które łamie role społeczne i pozwala jednostkom na tworzenie praktyki opartej na ich własnych pasjach i pragnieniach; faktycznie działają przeciwko takiemu odwróceniu perspektywy. »Wyzwolenie« roli społecznej, której jednostka podlega”

Odmowa pracy Kwestie pracy, podziału pracy i odmowy pracy były ważną kwestią w postlewicowym anarchizmie„Work: The Theft of Life” by Wolfi Landstreicher.. Bob Black w „The Abolition of Work” wzywa do zniesienia społeczeństwa opartego na producentach i konsumentach, w którym, jak twierdzi Black, całe życie jest poświęcone produkcji i konsumpcji towarów. Atakując marksistowski socjalizm państwowy w takim samym stopniu jak kapitalizm rynkowy, Black argumentuje, że jedynym sposobem, aby ludzie byli wolni, jest odzyskanie czasu z pracy i zatrudnienia, zamiast tego przekształcenie niezbędnych zadań związanych z utrzymaniem w dobrowolną zabawę – podejście określane jako „ludyczne”. W eseju stwierdza się, że „nikt nigdy nie powinien pracować”, ponieważ praca – definiowana jako przymusowa działalność produkcyjna wymuszona środkami ekonomicznymi lub politycznymi – jest źródłem większości nieszczęść na świecie. Większość pracowników, twierdzi, jest niezadowolona z pracy (o czym świadczą drobne odstępstwa w pracy), więc to, co mówi, nie powinno być kontrowersyjne, ale jest kontrowersyjne tylko dlatego, że ludzie są zbyt blisko systemu pracy, aby dostrzec jego wady. mały|upright|lewo|Bob Black, autor eseju The Abolition of Work W przeciwieństwie do tego, zabawa niekoniecznie musi być regulowana przez reguły i odbywa się dobrowolnie, w pełnej wolności, jako ekonomia darów. Wskazuje, że społeczeństwa łowiecko-zbierackie charakteryzują się zabawą, co popiera praca Marshalla Sahlinsa – opowiada o powstaniu społeczeństw hierarchicznych, w których praca jest narzucana kumulatywnie, tak że przymus pracy w dzisiejszych czasach wydawałby się niezrozumiale uciążliwy nawet dla starożytnych i średniowiecznych chłopów. Odpowiada na pogląd, że „praca”, jeśli nie tylko wysiłek lub energia, jest niezbędna do wykonania ważnych, ale nieprzyjemnych zadań, twierdząc, że przede wszystkim najważniejsze zadania można uczynić ludycznymi, czyli „ocalonymi” przez przekształcenie w działania podobne do gier i rzemiosła, a po drugie, że zdecydowana większość pracy w ogóle nie wymaga wykonywania. Te ostatnie zadania są niepotrzebne, ponieważ pełnią jedynie funkcje handlowe oraz kontroli społecznej, które istnieją tylko po to, by utrzymać system pracy jako całość. Co do tego, co pozostało, opowiada się za podejściem Charles’a Fouriera do organizowania zajęć tak, aby ludzie chcieli je wykonywać. Jest również sceptyczny, ale otwarty na możliwość wyeliminowania pracy dzięki technologiom oszczędzającym pracę. Uważa, że lewica nie może posunąć się wystarczająco daleko w swojej krytyce ze względu na jej przywiązanie do budowania swojej władzy na kategorii robotników, co wymaga waloryzacji pracy.

Samoteoria Postlewicowi anarchiści odrzucają wszelkie ideologie na rzecz indywidualnej i wspólnotowej konstrukcji teorii własnej osoby. Indywidualna teoria Ja to teoria, w której integralna jednostka w kontekście (we wszystkich jej związkach, z całą jej historią, pragnieniami i projektami) jest zawsze subiektywnym centrum percepcji, zrozumienia i działania. Wspólna teoria Ja jest podobnie oparta na grupie jako przedmiocie, ale zawsze z podstawową świadomością jednostek (i ich własnych teorii Ja), które tworzą grupę lub organizację. Według McQuinna „ideologiczne organizacje anarchistyczne (lub grupy nieformalne) są zawsze wyraźnie oparte na autonomii jednostek, które je konstruują, w przeciwieństwie do organizacji lewicowych, które wymagają rezygnacji z osobistej autonomii jako warunku wstępnego członkostwa”.

Życie codzienne, tworzenie sytuacji i natychmiastowość Według Wolfiego Landstreichera „ponowne zawłaszczenie życia na poziomie społecznym, jak również jego pełne zawłaszczenie na poziomie indywidualnym, może nastąpić tylko wtedy, gdy przestaniemy identyfikować się zasadniczo w kategoriach naszych tożsamości społecznych” i „uznanie, że ta trajektoria musi się zakończyć i rozwijać nowe sposoby życia i relacji, jeśli mamy osiągnąć pełną autonomię i wolność”. Celem relacji z innymi nie jest już „szukanie zwolenników, którzy akceptują czyjąś pozycję”, lecz szukanie „towarzyszy i wspólników, z którymi można kontynuować swoje poszukiwania”.