Wszystkie, z wyjątkiem najbardziej świadomie anarchistycznych organizacji formalnych, mają tendencję do dostosowywania jakiejś formy ideologii kolektywistycznej, w której grupa społeczna na pewnym poziomie przyznaje, że ma więcej politycznej rzeczywistości niż wolna jednostka. Gdziekolwiek leży suwerenność, tam leży autorytet polityczny; jeśli suwerenność nie jest rozproszona w każdej osobie, zawsze wymaga podporządkowania jednostek grupie w jakiejś formie”.
Aby przeciwdziałać tym tendencjom, postlewicowy anarchizm opowiada się za autonomią jednostek i grup z wolną inicjatywą, wolnym stowarzyszaniem się, odmową władzy politycznej, a więc ideologia z małą, prostą, nieformalną, przejrzystą i tymczasową organizacją oraz zdecentralizowaną, konfederacyjną organizacją z bezpośrednim podejmowaniem decyzji i poszanowaniem mniejszości.