thumb|Adam Przybylski Wojna polska 1918―1921 Bitwa pod Drohiczynem – walki polskiej 1 Dywizji Piechoty Legionów z oddziałami sowieckiej 8. i 17 Dywizji Strzelców w czasie Bitwy Warszawskiej w okresie wojny polsko-bolszewickiej.
Geneza Realizując w drugiej połowie sierpnia 1920 operację warszawską, wojska polskie powstrzymały armie Frontu Zachodniego Michaiła Tuchaczewskiego. 1 Armia gen. Franciszka Latinika zatrzymała sowieckie natarcie na przedmościu warszawskim, 5 Armia gen. Władysława Sikorskiego podjęła działania ofensywne nad Wkrą, a ostateczny cios sowieckim armiom zadał marszałek Józef Piłsudski, wyprowadzając uderzenie znad Wieprza. Zmieniło to radykalnie losy wojny. Od tego momentu Wojsko Polskie było w permanentnej ofensywie.
Po klęsce nad Wisłą dowództwo sowieckie pospiesznie uzupełniało i reorganizowało ocalałe z pogromu jednostki. Uchodząca spod Warszawy 16 Armia Nikołaja Sołłohuba miała zorganizować obronę na Bugu pod Drohiczynem i Grannem. Jednakże na szlakach odwrotu większość jednostek tej armii ogarnęła panika i demoralizacja.
Walczące wojska JednostkaDowódcaPodporządkowanie Wojsko Polskie1 Dywizja Piechoty Legionówpłk Stefan Dąb-Biernacki2 ArmiaI Brygada Piechoty Legionówpłk Edmund Knoll-Kownacki1 DPLeg.⇒ 1 pułk piechoty Legionówkpt. Zygmunt Wenda1 DPLeg.→ II/1 pułku piechoty Legionówppor.