Po zakończeniu działań wojennych i po opuszczeniu 5 grudnia 1918 bazy przez Amerykanów nad pozostawionym sprzętem i mieniem nieruchomym sprawowała opiekę kanadyjska marynarka wojenna (Royal Canadian Navy, RCN), aż do ponownego ustanowienia bazy wojskowej (Canadian Air Board Station Dartmouth), tym razem podległej kanadyjskiemu lotnictwu (Canadian Air Force, będącego częścią Canadian Air Board). Canadian Air Board Station Dartmouth stała się jego pierwszą bazą lotniczą na wybrzeżu atlantyckim, dysponującą w tym okresie do służby patrolowej i fotograficznej wodnosamolotami Curtiss HS-2L (poamerykańskie) oraz Felixstowe F.3.
Wraz z reorganizacją sił zbrojnych i utworzeniem 1 kwietnia 1924 Royal Canadian Air Force (RCAF) podległa temu ostatniemu, baza (RCAF Station Dartmouth) stała się w latach 1925–1927 miejscem stacjonowania jednej z czterech kanadyjskich eskadr (No. 4 (Operations) Squadron), pełniącej służbę patrolową, transportową i fotograficzną (na HS-2L i na Vickers Varuna). W okresie wielkiego kryzysu ograniczono w niej natomiast jakiekolwiek loty, wznawiając je na większą skalę dopiero w 1934 po utworzeniu stacjonującej w Dartmouth eskadry (No.5 (Flying Boat) Squadron).