W czasie II wojny światowej funkcjonowała jako największa i najważniejsza (stacjonowało tu w różnych okresach dziewięć eskadr bombowców rozpoznawczych, sześć eskadr myśliwców oraz eskadra marynarki) baza lotnictwa kanadyjskiego chroniąca obszar północnego Atlantyku, od maja 1941 dysponująca radarem w pobliskim (odległym o około 10 km) Preston.
Redukcje w kanadyjskim lotnictwie po zakończeniu działań wojennych w 1945 spowodowały, że od 1 grudnia 1948 baza przeszła ponownie w gestię RCN i do 1968 nosiła miano Royal Canadian Naval Air Station (RCNAS) Shearwater (lub zgodnie z tradycją jako nazwa okrętu – HMCS Shearwater), pełniąc naziemną rolę pomocniczą i szkoleniową dla lotniskowców „Magnificent” oraz „Bonaventure”. Była wówczas miejscem stacjonowania eskadr samolotów: 803 (od 1951 – 870, od 1952 – VF 870; 1962 – rozwiązany) i 883 (od 1951 – 871, od 1952 – VF 871, 1959 włączona do VF 870), latających początkowo na myśliwcach Seafire, od 1948 na Hawker Sea Fury, od 1955 na McDonnell Banshee, 825 (od 1951 – 880, od 1952 – VS 880, od 1968 – MR 880) i 826 (od 1951 – 881, od 1952 – VS 881, 1959 włączona do VS 880), latających początkowo na myśliwcach Firefly, od 1950 na bombowcach Grumman Avenger, od 1956 na Grumman Tracker, 743 Fleet Requirements Unit (FRU; od 1952 – VU 32), oraz jednostek helikopterów (od 1951;