Był żonaty z Jadwigą (1922-2018).
Upamiętnienie Był autorem relacji z okresu, które posłużyły do napisania opracowań historycznych. Historia aresztowania i uwięzienia Zygmunta Pankowskiego została obszernie opisana w rozdziale „Wsypa” w książce pt. Kryptonim „San”. Żołnierze sanockiego Obwodu Związku Walki Zbrojnej – Armii Krajowej 1939-1944, autorstwa Andrzeja Brygidyna z 1992.
Na początku lat 90. był zwolennikiem nieznanych jeszcze publicznie wierszy poety Janusza Szubera, polecając je swojemu bratu Marianowi. Za namową Janusza Szubera od lata 1994 nagrywał w wersji audio swoje wspomnienia z czasów lwowskich, które po ukończeniu przesłał Jerzemu Janickiemu.
Marian Pankowski określił swojego brata Zygmunta mianem wirtuoza sanockiej polszczyzny, zadedykował jemu powieść pt. Granatowy Goździk z 1972. Inny sanocki poeta Janusz Szuber napisał wiersz pt. Żegnając Zygmunta P., opublikowany w tomiku poezji pt. Pan Dymiącego Zwierciadła z 1996. Szuber nazwał Zygmunta Pankowskiego znakomitym gawędziarzem oraz wspaniałą postacią i niezwykłym człowiekiem. Ciepło o Zygmuncie Pankowskim wypowiedział się także Waldemar Bałda w swojej książce pt. Sowa i bocian. Opowieść o Posadzie Olchowskiej – III dzielnicy Miasta Sanoka z 2012.
Przypisy
Bibliografia