W nocy z 16 na 17 lutego rozpoczęły się walki o Lubań. 3. Gwardyjska Armia Pancerna przypuściła atak na miasto przygotowane do obrony, zajmując w toku walk jego część. W pierwszej fazie działań opór po stronie niemieckiej stawiały głównie improwizowane formacje lokalne, w tym oddziały Volkssturmu, prowadzące działania opóźniające. Do końca lutego wojska radzieckie opanowały znaczną część miasta, jednak nadejście regularnych jednostek Wehrmachtu i Waffen-SS umożliwiło przeprowadzenie zorganizowanego kontruderzenia, w wyniku którego Niemcy odzyskali część Lubania.
Kontrofensywa – operacja “Kozica” W dniach 2–5 marca 1945 r. 39 Korpus Pancerny pod dowództwem generała Karla Deckera rozpoczął okrążanie zgrupowania radzieckiego od północnego zachodu, natomiast od południowego wschodu działania te prowadził 57 Korpus Pancerny generała Friedricha Kirchnera. Na zachodnim skrzydle obronę utrzymywała niemiecka 6. Dywizja Grenadierów Ludowych. W wyniku tych działań większość jednostek 3. Gwardyjskiej Armii Pancernej znalazła się w „kotle”.
W celu wsparcia okrążonego zgrupowania z odwodu armii skierowano 57. Samodzielny Gwardyjski Pułk Czołgów Ciężkich, co umożliwiło wyprowadzenie większości pozostających w walce jednostek.