Armia Czerwonaoddziały ACz Walki pod Kamieniem W pierwszej dekadzie maja 1920 dowództwo polskiej 1 Armii zarządziło dokonanie wypadu na Kamień siłami 1 Dywizji Litewsko-Białoruskiej. Jego celem było rozpoznanie sił przeciwnika koncentrujących się pod Leplem. Dowódca dywizji gen. Jan Rządkowski powierzył to zadanie wileńskiemu pułkowi strzelców, wzmocnionemu kawalerią dywizyjną.
Nocą 8 maja I batalion pułku ruszył na Kamień przez Stare Sioło, II batalion przez Studzienną – Pligówkę i dalej wzdłuż traktu Lepel – Kamień. Szwadron 3 pułku strzelców konnych miał obejść Kamień od południowego wschodu i uderzyć na tyły przeciwnika. Strzelcy konni zostali jednak zatrzymani przez piechotę sowiecką pod Borem i pod Kamień nie dotarli. O świcie II batalion uderzył na miasteczko od południowego zachodu, a I batalion od północnego wschodu i około 6.30 polska piechota opanowała Kamień. Sowiecka załoga broniła się jeszcze koło cerkwi i na cmentarzu żydowskim. Około 7.00 od strony Korniłówki, Kabaka i folwarku Ostrowno na pozycje polskie uderzyły sowieckie odwody. Wspierane ogniem trzech baterii artylerii i ogniem broni maszynowej tyraliery czerwonoarmistów atakowały „na bagnety”. Poszczególne kompanie polskie musiały przebijać się w walce wręcz na pozycje wyjściowe.