Oddziały Białej Armii otrzymały nowe, czarne gimnastiorki według oryginalnego imperialnego wzoru, niektóre z nich nosiły nadal stare mundury w kolorze khaki lub białe, ale wszystkie z nich miały naramienniki. Armia Czerwona nosiła zarówno stare, carskie gimnastiorki, jak i te nowego typu, z kolorowymi pasami lub bez nich, przy czym zawsze bez naramienników, których noszenie odrzucała ideologia bolszewicka. Szeroka gama mundurów noszonych przez obie strony podczas wojny domowej wynikała z trudności w dostawach i produkcji w chaotycznych warunkach tamtych czasów.
W 1924 roku zniesiono poprzeczne pasy, a w 1935 roku gimnastiorkę zmodyfikowano w celu dostosowania do ponownego wprowadzenia stopni wojskowych w Armii Czerwonej. Wersja M35 została nieznacznie zmodyfikowana 1 sierpnia 1941 roku po doświadczeniach wyniesionych z wojny zimowej, zastępując jaskrawe patki przy kołnierzu ciemniejszymi i bardziej stonowanymi kolorami. W 1943 roku na fali euforii po zwycięstwie pod Stalingradem przywrócono tradycyjną carską wersję ze stójką i naramiennikami, zastępując gimnastiorkę M35. M43 pozostawała w służbie jako strój roboczy aż do ostatecznego wycofania gimnastiorek z Armii Radzieckiej w 1969 roku.
Carska policja również nosiła białą gimnastiorkę jako mundur letni do 1917 roku. Ich następca, sowiecka milicja, nadal nosiła tę tradycyjną odzież do lat pięćdziesiątych.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Umundurowanie wojskowe