W 1965 roku Inspektorat Żeglugi Śródlądowej w Gdańsku zmienił nr rejestracyjny na Gd-I-61.
Statek został wycofany z eksploatacji w 1978 roku, po czym w bazie remontowej Żeglugi Gdańskiej w Gdańsku-Stogach rozpoczęto jego złomowanie. W 1979 roku rozbiórkę dokończono w bazie remontowej Żeglugi Gdańskiej w Elblągu.
Budowa i opis Statek miał kadłub nitowany wykonany ze stali otrzymanej metodą Siemensa-Martina. W 1901 roku długość całkowita parowca wynosiła 37,8 m; długość między pionami 35,20 m; szerokość na wręgach 5,81 m; szerokość całkowita 6,02 m; wysokość burt 2,35 m; zanurzenie max. 0,75 m i nośność 102,2 tony. Jednostka była następnie kilkakrotnie przebudowywana, przez co jej rozmiary oraz nośność ulegały zmianom. Pod koniec eksploatacji statku jego długość całkowita wynosiła 37,5 m, między pionami 35,56 m, zaś szerokość całkowita wynosiła 6,15 m. Nośność jednostki wynosiła wtedy 48 ton.