Schichau Werft, które zakupiono od armatora Gustava Pohlmanna. W połowie lat 30. XX wieku statek pływał do Sopotu, a po 1939 roku także do Helu i Gdyni.
W 1945 roku trafiony bombą zatonął na Martwej Wiśle w pobliżu Danziger Flussschiffswerft (dawna stocznia Wojana). Wydobyto go rok później i od lipca 1946 rozpoczęto remont w tejże stoczni przemianowanej po wojnie na Stocznię Nr 4.
W czerwcu 1947 roku zmieniono nazwę jednostki na „Aleksandra” i Ministerstwo Żeglugi nakazało Zjednoczeniu Stoczni Polskich przekazanie statku Żegludze Gdańskiej Międzykomunalnym Zakładom Komunikacyjnym. Wykorzystywany w Gdańsku m.in. pływał do Sobieszewa. Po likwidacji Żeglugi Gdańskiej MZK statek trafił do Państwowej Żeglugi Śródlądowej we Wrocławiu (przyporządkowany do ekspozytury Gdańsk-Gdynia) i pływał na linii Gdańsk–Elbląg. W 1951 roku zmieniono nazwę statku na „Karol Wójcik” (na cześć komunistycznego działacza Karola Wójcika). Pływał w gdańskiej ekspozyturze rejonowej przedsiębiorstwa Żegluga po Wiśle Przedsiębiorstwo Państwowe. W 1952 roku trafił na roczną przebudowę do Stoczni Rzecznej w Płocku i po wyremontowaniu skierowano go do żeglugi po Zalewie Wiślanym. Zawijał do portów Elbląg, Krynica Morska oraz Tolkmicko. Został zarejestrowany pod nr 670 w rejestrze statków śródlądowych Rejonu Dróg Wodnych w Tczewie.