Grzbiet czarniawy, kuper biały. Ogon czarny. Niższa część piersi, brzuch i pokrywy podogonowe białawe. Tęczówka pomarańczowobrązowa. Naga skóra wokół oka pomarańczowa. Dziób czerwony z jasną końcówką, żółtą lub o barwie rogowej. Nogi żółtobrązowe.
Osobniki młodociane mają bardziej brązowe i pozbawione połysku upierzenie. Plama na policzku jest brudnobiała.
Przedstawiciele podgatunku G. c. sordida mają bardziej szary spód ciała, po bokach szyi jest mniej pasków, nie występują w ogóle na karku. U G. c. superciliaris czołowo i ciemię pokrywają białe paski, a niższa część piersi i brzuch są szare. Szpaki białouche wyróżniają się jasnopłowymi piórami czoła i ciemieniu. Ich grzbiet, gardło i górna część piersi wykazują większy połysk. Nogi są jasne. Szpaki nagolice mają bielszy spód ciała, a naga skóra wokół oka zajmuje większy obszar.
Zasięg występowania Obszar występowania poszczególnych podgatunków szpaka srokatego: G. c. contra (Linnaeus, 1758) – od okolic Lahaur na wschodnich rubieżach Pakistanu na zachód przez północne i środkowe Indie oraz południowy Nepal po Bangladesz. Zachodnia granica zasięgu leży w pobliżu południka 76°E.