nowy zbudowano w nim w latach 1799–1800. W ciągu kolejnych czterech dekad historyczna cerkiew podupadła do tego stopnia, że przestała być użytkowana liturgicznie. O jej odbudowie zdecydował osobiście car Aleksander II podczas wizyty we Włodzimierzu w 1858 r. Świątynię zrekonstruowano i w 1869 r. poświęcono. Oprócz głównego soboru mnisi, a następnie biskup włodzimierski i służący przy nim duchowni dysponowali także cerkwią Narodzenia Pańskiego, położoną w północnej części kompleksu klasztornego i połączoną z otaczającym go murem obronnym. Kolejna świątynia, nosząca wezwanie św. Aleksandra Newskiego, znajdowała się do końca XVIII w. nad główną bramą wjazdową do monasteru od strony północnej (święte wrota). Do 1700 r. monaster był otoczony jedynie drewnianym ogrodzeniem. W średniowieczu ochronę jego budynków stanowiły wały otaczające część miasta z pałacem książęcym i soborami. W latach 1700–1701 r. wokół klasztoru wzniesiono mury kamienne, a do 1763 r. wybito w nich cztery bramy i wzniesiono cztery baszty.