Newiim (hebr. נְבִיאִים Nəḇīʾīm, „Prorocy”) również Księgi Prorockie – środkowy, drugi dział Biblii Hebrajskiej następujący po Torze, a przed Ketuwim. Newiim składa się z dwóch głównych części. Pierwsza część to Prorocy Wcześniejsi (Dawniejsi, Pierwsi; hebr. Newiim Riszonim). Wspólnie księgi składające się na Proroków Wcześniejszych w sposób narracyjny opowiadają m.in. o najstarszych prorokach zwanych widzącymi; Natanie, Eliaszu i Eliszu. Drugą część Newiim stanowią Prorocy Późniejsi (Ostatni; hebr. Newiim Acharonim) składający się z ksiąg trzech tzw. Proroków Większych oraz Dwunastu Proroków Mniejszych. Podział na proroków większych i mniejszych wynika jedynie z objętości ksiąg.
Geneza Początkowo wypowiedzi proroków funkcjonowały w formie ustnej. Zostały zebrane, spisane i zredagowane przez uczniów, którzy również złączyli je w księgi i uporządkowali. Tworzą razem rodzaj antologii kazań i wyroczni, mów i przepowiedni, opisów, modlitw, utworów poetyckich i hymnów. Krótkie i spójne fragmenty tekstów, z których większość ma charakter poetycki, składają się na zbiory prorockie. Połączenie ksiąg prorockich w jeden zbiór nastąpiło prawdopodobnie pod koniec niewoli babilońskiej lub w Judei, tuż po powrocie z niewoli (VI-V w. p.n.e.). Księgi Amosa, Ozeasza i część Księgi Izajasza (tzw. Proto-Izajasz;