rozdz. 1-39) stanowią najstarszą część Ksiąg Prorockich; pochodzą z VIII w. p.n.e. Księgi Sofoniasza, Nahuma, Habakuka i Jeremiasza są datowane na VII i początek VI w. p.n.e. Z okresu wygnania pochodzą Księgi Ezechiela i części Izajasza (tzw. Deutero-Izajasz; rozdz. 40-55; oraz z VI w. p.n.e. tzw. Trito-Izajasz; rozdz. 56-66) a także Aggeusza i fragment Zachariasza (rozdz. 1-8). Fragmenty ksiąg Malachiasza i Abdiasza spisano w V w. p.n.e. Najmłodszymi są fragmenty księgi Joela i fragment Zachariasza (rozdz. 9-14).
Wielu, choć nie wszyscy, współcześni uczeni zgadzają się, że proces redagowania Dwunastu Proroków Mniejszych osiągnął ostateczną formę w Jerozolimie w okresie Achemenidów (538–332 p.n.e.), chociaż nie ma zgody co do tego, czy nastąpiło to wcześnie, czy późno. Uczeni zwykle zakładają, że za każdą księgą kryje się oryginalny rdzeń tradycji prorockiej, który można przypisać postaci, od której pochodzi nazwa. Godnym uwagi wyjątkiem jest Księga Jonasza, anonimowe dzieło nie zawierające proroczych wyroczni, które według Katherine Dell zostało skomponowane prawdopodobnie w okresie hellenistycznym (332–167 p.n.e.)