Proroctwo kontynuuje to, co niektórzy uczeni nazwali „Księgą Pocieszenia”, która rozpoczyna się w rozdziale 40 i kończy księgę. W pierwszych ośmiu rozdziałach tej księgi pociechy Izajasz przepowiada wyzwolenie Żydów z rąk Babilończyków i przywrócenie Izraela jako zjednoczonego narodu w ziemi obiecanej im przez Boga. Izajasz potwierdza, że Żydzi są rzeczywiście wybranym ludem Bożym w rozdziale 44 i że Haszem jest jedynym Bogiem dla Żydów (i tylko Bogiem Żydów), ponieważ w odpowiednim czasie pokaże swoją władzę nad bogami Babilonu w rozdziale 46. W rozdziale 45:1 władca perski Cyrus jest wymieniony jako mesjasz, który obali Babilończyków i pozwoli Izraelowi powrócić do ich pierwotnej ziemi. Pozostałe rozdziały księgi zawierają proroctwa dotyczące przyszłej chwały Syjonu pod rządami prawego sługi (52 i 54). Rozdział 53 zawiera bardzo poetyckie proroctwo o tym słudze, które jest powszechnie uważane przez chrześcijan za odnoszące się do ukrzyżowania Jezusa, chociaż Żydzi na ogół interpretują to jako odniesienie do ludu Bożego.