jako autor jego pierwszego statutu i kierując jego Komisją ds. Bibliotek Naukowych, a w 1919 był skarbnikiem Zarządu. Po zakończeniu wojny podjął pracę w Ministerstwie Spraw Zagranicznych i w 1920 lub 1924 został naczelnikiem jego Wydziału Ekonomicznego. Pracę urzędniczą łączył z publikacjami w czasopismach ekonomicznych. Był także kurierem polskiego rządu na konferencję wersalską.
W 1924 lub 1927 porzucił tę pracę i wyjechał na Górny Śląsk, gdzie wkrótce powrócił do badań zagadnień historii nauki i historii kultury. Był wówczas zaangażowany w tworzenie Towarzystwa Przyjaciół Nauk na Śląsku i był dyrektorem jego biblioteki oraz wiceprezesem całego Towarzystwa. Później zaangażował się w pracę Instytutu Śląskiego w Katowicach, publikując prace nt. historii przemysłu (naukowe i popularnonaukowe). Jednocześnie współpracował z Instytutem Bałtyckim w Toruniu, publikując prace nt. związków Śląska i Pomorza. Pisał także liczne recenzje, prace z zakresu bibliografii, historii gospodarczej i historii kultury oraz monografie o historii polskiego piśmiennictwa o Słowacji czy o polskich przekładach J.J. Rousseau. Pisał także na tematy związane z Tatrami i Podtatrzem (m.in. nt. dawnej działalności gospodarczej).