Zaangażował się również w działalność społeczną o charakterze umacniania polskości Śląska i Pomorza, m.in. w Polskim Związku Zachodnim, redakcji Frontu Zachodniego, Związku Polskich Hut Żelaza, Zespołu Hut na Śląsku. W 1926 brał udział w tworzeniu Koła Ekonomicznego w Katowicach i został jego sekretarzem. Od 1937 był również członkiem Śląskiego Towarzystwa Miłośników Książki i Grafiki. W 1936 był inicjatorem założenia Towarzystwa Przyjaciół Słowaków im. Ludovíta Štúra. Zawodowo był dyrektorem polsko-francuskiego banku Banque de Silesie z siedzibą w Katowicach, a później prokurentem zarządu Zjednoczonych Hut Królewska i Laura w Siemianowicach. Od 1936 był również wykładowcą w Wyższym Studium Nauk Społeczno-Gospodarczych. W tym czasie wydał broszurę, w której przedstawiał groźbę niemieckiej ekspansji na wschód.

Po wybuchu II wojny światowej porzucił mieszkanie w Siemianowicach Śląskich i drugi co do wielkości prywatny księgozbiór na polskim Śląsku (obejmujący m.in. książki odziedziczone po przodkach), ewakuując się do Lwowa, gdzie podjął pracę w Ossolineum. Pracował tam przez cały okres okupacji radzieckiej, a w okresie okupacji niemieckiej ukrywał się w nim przed okupantem.