Po zajęciu miasta przez Armię Czerwoną pozostał we Lwowie, choć jego córka Anna wyjechała ze Lwowa jeszcze po agresji Niemiec na ZSRR.
W kolejnych latach kontynuował pracę, początkowo w byłym Ossolineum (do 1950) jako kierownik Wydziału Koncentracji Zbiorów, kierownik Wydziału Obsługi Czytelników i bibliograf, przenosiny na kolejne coraz niższe stanowiska były związane z jego niechętną postawą wobec rzeczywistości sowieckiej i zbyt dużym zaangażowaniem w wywożenie zbiorów Ossolineum do Polski. Potem do 1952 pracował w Składnicy Bibliotecznej, a potem do przejścia na emeryturę w 1962 w Wydziale Ekonomicznym Instytutu Nauk Społecznych Ukraińskiej Akademii Nauk. Był także kierownikiem biblioteki Instytutu Geologii Akademii Nauk USRR. W tym okresie przygotowywał kolejne publikacje z zakresu historii kultury, m.in. nt. polskich tłumaczeń J.J. Rousseau, a jego największym dziełem była monografia Stanisława Augusta Poniatowskiego jako działacza kulturalnego. Od 1957 swoje prace publikował w czasopismach polskich, m.in. Problemach, Rocznikach Bibliotecznych, Przeglądzie Historyczno-Oświatowym, Kwartalniku Historii Nauki i Techniki, kilkukrotnie był także w Polsce, gdzie spotykał się z bratem Bolesławem i siostrzeńcem Janem Reychmanem.