Zamek w Gdańsku – nieistniejący zamek konwentualny zakonu krzyżackiego w Gdańsku, wzniesiony po 1335 roku na terenie wcześniejszego grodu książąt pomorskich i następnie Władysława Łokietka. Stanowił główną siedzibę komtura gdańskiego i centrum administracyjne komturstwa istniejącego od początku XIV wieku. Murowany zespół zamkowy został zbudowany w przybliżeniu między 1335 a około 1360 rokiem.

Zamek zajmował teren na północny wschód od Głównego Miasta i na południowy wschód od Starego Miasta, w rejonie dzisiejszych ulic Grodzkiej, Czopowej, Rycerskiej, Karpiej, Wartkiej i Sukienniczej. Składał się z czteroskrzydłowego domu konwentualnego otoczonego parchamem i szeroką fosą oraz co najmniej dwóch przedzamczy. Dom konwentualny miał w przybliżeniu rzut kwadratu o boku 52–53 m, cztery skrzydła wokół dziedzińca, trzy wieże narożne oraz wysoką wieżę pełniącą funkcję stołpu lub wieży wartowniczej.

W 1454 roku, na początku wojny trzynastoletniej, zamek został przejęty przez mieszczan gdańskich i w krótkim czasie niemal całkowicie rozebrany.