Choroba Osgooda-Schlattera (łac. morbus Osgood-Schlatter, nazwy historyczne: necrosis aseptica tuberositas tibiae – jałowa martwica guzowatości piszczeli, apophysitis tuberositatis tibiae) – aseptyczne zapalenie guzowatości kości piszczelowej, zapalenie guzowatości k. piszczelowej. Choroba należąca do grupy chorób urazowych rosnącego kośćca. Nie jest ani martwicą ani zapaleniem.
Choroba została po raz pierwszy opisana w roku 1903 niezależnie przez Roberta Bayley Osgooda, amerykańskiego chirurga ortopedę oraz Carla B. Schlattera, szwajcarskiego chirurga.
Etiologia Może występować jedno- lub dwustronnie (częściej jednostronnie). Choroba trwa od kilku do kilkunastu miesięcy, w zależności od typu. Choroba polega na wzmożonym ukrwieniu przyczepu piszczelowego więzadła rzepki - typ 0, złamaniu chrząstki guzowatości k.