Schronisko w Dolinie Starorobociańskiej (także w Dolinie Chochołowskiej) – schronisko turystyczne w Tatrach Zachodnich zarządzane przez Sekcję Narciarską Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego („SN PTT”). Zamknięte pod koniec lat 20. XX wieku.
Historia Nie później niż w 1911 Zakopiański Oddział Narciarzy Towarzystwa Tatrzańskiego (późniejsza SN PTT) uzyskał prawo do użytkowania leśniczówki położonej u wylotu Doliny Starorobociańskiej do Doliny Chochołowskiej. Należała ona do dóbr dawnego państwa czarnodunajeckiego. Był to w istocie szałas składający się z dwóch izb, sieni i komory. Wkrótce budynek wstępnie zaopatrzono, dzięki czemu w jednej izbie mogło nocować do 12 osób.
W czasie I wojny światowej niezagospodarowane schronisko zostało poważnie uszkodzone i w 1919 roku wymagało remontu. Zaledwie rok później ponownie zostało zniszczone przez zatrudnionych przy pracach leśnych jeńców rosyjskich. W 1921 lub 1922 roku budynek został przekazany na własność PTT przez Zarząd Siedmiu Gmin. Wtedy też urządzono drugą izbę – ściany w obu pomieszczeniach wyłożono tekturą, do jednego z nich wstawiono piec, do drugiego zaś kuchenkę. Po remoncie poprzedzającym sezon zimowy 1923/1924 w środku znajdowało się 12 miejsc do spania, jednak w awaryjnych sytuacjach nocować mogło nawet do 30 osób.