W tej sytuacji armia czechosłowacka postanowiła zabezpieczyć główne przełęcze tatrzańskie przed nieupoważnionym dostępem. Z inicjatywy mjr. Václava Dusila wojsko w 1922 roku uzyskało od właściciela terenu – miasta Kieżmark – zgodę na wzniesienie placówki wojskowej w górnej części Doliny Białych Stawów, przy szlaku wiodącym na łatwo dostępną Przełęcz pod Kopą. Ponadto pod warunkiem wytyczenia drogi kołowej z Kieżmarskich Żłobów miasto bezpłatnie udostępniło armii także odpowiednią ilość drewna. Ostatecznie jego transport z miejsca pozyskania trwał około pięciu godzin, jako że każda belka wnoszona była na ramionach sześciu żołnierzy. Jeszcze przed ostatecznym ukończeniem wartej 12 300 koron budowy w sierpniu 1923 roku obiekt – wobec uspokojenia sytuacji granicznej – przeznaczono na potrzeby ruchu turystycznego. Niewielki drewniany budynek składał się z dwóch izb, jadalni i sypialni dla 32 osób o łącznej powierzchni 39,5 m². Początkowo korzystali z niego zarówno wojskowi, jak i turyści, a oficjalne otwarcie jako schroniska nastąpiło 1 lipca 1924 r. Budynek przekazano w zarząd kieżmarskiemu oddziałowi Klubu Czechosłowackich Turystów, jako że działaczami Klubu byli zarówno Václav Dusil (oficer w popradzkiej brygadzie górskiej oraz członek czechosłowacko-polskiej komisji delimitacyjnej), jak i gen.