Wielokrotnie uczestniczył w krajowych i zagranicznych naukowych kongresach laryngologicznych. Kilkukrotnie przebywał także na stażach naukowych w klinikach otolaryngologii w Halle, Rostocku, Jenie i Magdeburgu. W 1978 uzyskał stypendium Fundacji Alexandra von Humboldta i od 1979 do połowy 1980 pracował w Klinice Otolaryngologii Uniwersytetu w Würzburgu, gdzie pod kierunkiem profesora Waltera Kleya szkolił się w zakresie operacji poprawiających słuch, operacji na nerwie VIII i audiologii. Ukończył tam też kurs chirurgii plastycznej twarzy. Po powrocie do kraju zorganizował w macierzystej klinice Poradnię Otochirurgiczną oraz Pracownię Kości Skroniowej.
W 1987 uzyskał stopień doktora habilitowanego nauk medycznych. W 1989 został profesorem nadzwyczajnym Akademii Medycznej w Klinice Otolaryngologii Katedry Chorób Uszu, Nosa, Gardła i Krtani w Poznaniu. Wykładał również w Centrum Medycznym Kształcenia Podyplomowego.
W 1992 ukończył w Niemczech kurs implantacji aparatów słuchowych zakotwiczanych w kości skroniowej. Efektem było zainicjowanie przez niego stosowania tej metody protezowania słuchu w Polsce i wszczepienie w 1992 pierwszego w kraju aparatu BAHA. W 1997 odbył staż w zakresie implantów ślimakowych w Klinice Otolaryngologicznej Washington University w St. Louis.