W okresie 1908–1920 ponownie był członkiem zespołów Warszawskich Teatrów Rządowych, grając również gościnnie w Kijowie, Lublinie, Łodzi, Lublinie, Kaliszu i Krakowie. Był również członkiem zarządu Zrzeszenia Artystów warszawskiego Teatru Rozmaitości (1918). W międzyczasie występował także w Teatrze Polskim w Wilnie (1912-1913) oraz prowadził własny zespół w Radomiu (1919). Podczas wojny polsko-bolszewickiej występował w teatrze frontowym Karola Karlińskiego m.in. w Równem, Żytomierzu i Kijowie (1920). W latach 1920–1921 przebywał na Górnym Śląsku, grając w teatrze plebiscytowym. Następnie występował w Bydgoszczy (Teatr Miejski, 1922) oraz Grodnie (1922). Lata 1923-1927 spędził w Sosnowcu, gdzie grał, reżyserował oraz pełnił funkcję dyrektora tamtejszego Teatru Miejskiego. Ostatnie role zagrał w 1927 roku w Płocku, a następnie zamieszkał w Domu Artystów Weteranów Scen Polskich w Skolimowie. W 1930 roku na łamach Sceny Polskiej opublikował szkic biograficzny pt. O sobie.
Stanisław Knake-Zawadzki był żonaty z Marią z Mańkowskich. Był również ojcem aktorów: Karola Karlińskiego oraz Mariana Mariańskiego.