Jazda wojewódzka w II Rzeczypospolitej – jeden z rodzajów jazdy Wojska Polskiego tworzony w początkowym okresie istnienia polskiej kawalerii w II Rzeczypospolitej.

Społeczeństwo polskie uważało jazdę za narodową broń Polaków. Dlatego już w listopadzie 1918 roku, na terenach wyzwolonych spod okupacji niemieckiej i austriackiej zaczęły powstawać samorzutnie oddziały jazdy. Obok żołnierzy frontowych, zgłaszali się też ochotnicy nie posiadający żadnego przeszkolenia wojskowego. Szereg oddziałów powstało na zasadzie „skrzyknięcia się” znajomych z danego terenu. W ten sposób sformowano czternaście szwadronów wojewódzkich.

Oddziały jazdy wojewódzkiej Żywe wśród Polaków tradycje i wspomnienia pospolitego ruszenia i byłej kawalerii narodowej, spowodowały, że społeczeństwo byłej Kongresówki w listopadzie 1918 roku zaczęło tworzyć ochotnicze oddziały kawalerii. Były to szwadrony wojewódzkie. Każde województwo miało wystawić jeden taki szwadron. Miały one nieco większy stan niżeli szwadrony pułków liniowych, a dowódcami ich mieli być przeważnie ludzie szeroko znani ogółowi danego województwa, niekoniecznie wykwalifikowani wojskowi. Tego typu organizacja wzorowana była na wzorcach zastosowanych przy tworzeniu kawalerii w pierwszym roku istnienia Księstwa Warszawskiego.