thumb|Suite bergamasque Clair de Lune (mal. ) Jako kilkunastolatek był zachwycony utworem „Laura” (część Claire de Lune Debussy’ego) i stosowaniem dziewiątych akordów (zob. ). Pod tym wpływem w wieku 17 lat skomponował utwór, który zadedykował dziewczynie z liceum, a później żonie, Betty. W 1955 roku uczęszczał (ulegając matce) na letnie zajęcia Music School of Albion University, działającej w Petoskey (Michigan). Jego nauczycielem był tam F. Dudleigh Vernor (1892-1974), znany organista, kompozytor (nie wykazał zainteresowania kompozycjami Bernera, zachęcając do ćwiczeń palców).
Lato 1956 roku spędził pracując w Salt Lake City dla firmy naftowej. Mieszkał wówczas w kampusie University of Utah, gdzie miał dostęp do fortepianu. Pracował nad koncertem fortepianowym, w którym akompaniament orkiestrowy zastąpił drugą częścią fortepianową. Przez następne 50 lat tylko sporadycznie zajmował się komponowaniem utworów fortepianowych (część z nich zarejestrował). W 2006 roku z radością odkrył i opanował możliwości syntezatora, pozwalającego tworzyć koncerty na wiele instrumentów i chóry. Do 2012 roku opracował i zarejestrował 45 oddzielnych utworów, udostępnionych w sieci (bez zapisu nielubianej i niemal zapomnianej notacji muzycznej).
Życie prywatne