Robert A. Berner (ur. 25 listopada 1935 w Erie, Pensylwania, zm. 10 stycznia 2015 w New Haven, Connecticut) – amerykański geochemik, geofizyk, paleoklimatolog, profesor Uniwersytetu Yale (The Department of Earth & Planetary Science) twórca pierwszych modeli obiegu węgla w przyrodzie, modeli klimatycznych, np. BLAG Model, GEOCARB III, GEOCARBSULF (zob. postęp nauk o Ziemi i prognozowanie przyszłości).
Jest uważany za twórcę współczesnej geochemii. Pełnił funkcję prezesa . Otrzymał liczne wyróżnienia naukowe (np. Guggenheim Fellow w 1972, funkcja redaktora ). W 1987 roku został członkiem National Academy of Sciences.
Życiorys Dzieciństwo Robert Arbuckle Berner urodził się 25 listopada 1935 roku w Erie (Pensylwania). Jego rodzicami byli Paul Nau Berner i Priscilla Antoinette Berner. Miał starszego brata Paula Clemensa (ur. 1928), późniejszego geologa ropy naftowej.
Młodość Początkowo najbardziej interesował się chemią. W 1953 roku podjął studia w tym kierunku na Uniwersytecie w Purdue. Już po ok. dwóch miesiącach uznał, że w Purdue University kładziono zbyt duży nacisk na umiejętności inżynierskie i przeniósł się do Uniwersytetu Michigan. Wspominał, że nudził się na zajęciach w laboratorium chemicznym. Myślał o studiowaniu fizyki, matematyki, a nawet filozofii, jednak za namową brata ostatecznie wybrał kierunek geologia. Otrzymał stopnie: 1957 – Bachelor of Science 1958 – Master of Science Kończąc studia magisterskie ponownie rozważał podjęcie pracy w przemyśle naftowym lub badań w Northwestern University u , współpracownika . Był też zachęcany do podjęcia pracy doktorskiej w Harvardzie z młodym sedymentologiem, . Ostatecznie wybrał pracę naukową.
W 1962 roku otrzymał stopień Doctor of Philosophy (zob. doktorat w krajach anglosaskich) na Uniwersytecie Harvarda na podstawie pracy nt. Experimental studies of the formation of sedimentary iron sulfides (opiekun naukowy: Raymond Siever), a w 1963 roku odbył studia podoktoranckie w Instytucie Oceanografii Scrippsów (badania osadów dennych w Zatoce Kalifornijskiej, opiekun naukowy: Melvin Norman Adolph Peterson).
Duży wpływ na wybór dróg naukowych Roberta Bernera na wielkim interdyscyplinarnym obszarze „od czarnego błota do nauk o systemie Ziemi” wywarła wszechstronność zainteresowań i wiedza Alfreda C. Redfielda („grand old man of the ”), w którego zespole Berner spędził lato realizując program pracy magisterskiej. W zakres tej pracy wchodziły badania skał osadowych eocenu w hrabstwie Huerfano, które były wykonywane m.in. w czasie letnich obozów studentów geologii strukturalnej. W zajęciach uczestniczyła m.in. Elizabeth Kay (Betty) – córka znanego profesora geologii (), przyszła żona i wieloletnia bliska współpracowniczka Roberta Bernera (współautorka książek).
Miejsca pracy naukowej i dydaktycznej 1962–1963 – Sverdrup Postdoctoral Fellow Scripps Inst. of Oceanography (zob. Harald Sverdrup) 1963–1965 – Uniwersytet Chicagowski, Assistant professor (geologia i geofizyka) od 1965 – Uniwersytet Yale 1965–1971 – Assoc. Professor 1971–1987 – Professor 1987–2006 – Alan M. Bateman Professor 2007–2015 – Bateman Professor Emeritus
Zakres badań naukowych Pierwszy naukowy artykuł Roberta Bernera dotyczył zagadnień mieszczących się na pograniczu chemii nieorganicznej i krystalochemii. Dotyczył odkrycia w warunkach laboratoryjnych nieopisanego wcześniej tetragonalnego siarczku FeS. Został opublikowany w Science w 1962 roku. Dwa lata później następne artykuły Bernera opublikowano w The Journal of Geology (Iron Sulfides Formed from Aqueous Solution at Low Temperatures and Atmospheric Pressure) i w Marine Geology(Distribution and diagenesis of sulfur in some sediments from the Gulf of California), co ilustruje rozszerzanie się zainteresowań autora od jednoznacznie zdefiniowanych nauk podstawowych poprzez geochemię w kierunku nieustannie rozwijanych .
Swój bogaty i różnorodny dorobek naukowy Robert Berner wyrywkowo opisał w opracowanej w 2013 roku „autobiografii naukowej” zatytułowanej From black mud to earth system science („Od czarnego błota do nauk o systemie Ziemi”). W opracowaniu wspomniał osiągnięcia w wielu dziedzinach (chemia, geochemia, mineralogia, sedymentologia, biologia, termodynamika, matematyczne modelowanie przepływów energii i materii w geosferach i między nimi itp.), pozwalających opisać oddziaływania wszystkich elementów ziemskiego systemu, w tym systemu klimatycznego. Scharakteryzował wkład licznych współpracowników, bez których interdyscyplinarne badania nie byłyby możliwe. Zamieszczone w autobiografii opisy przebiegu badań (np. w warunkach terenowych) przybliżają specyficzne emocje towarzyszące współpracy z autorytetami naukowymi i z zafascynowaną młodzieżą.
W prologu autor przedstawił zamiar ogólnego opisania zasad chemicznych, które stosował przez 55 lat badań rozwiązując różne problemy geologiczne, od mineralogii siarczków żelaza, przez chemiczne przemiany węglanów w oceanach, chemię powierzchni minerałów krzemianowych, przemiany biogeochemiczne zachodzące w czasie procesów wczesnej diagenezy, procesy kształtowania się fitocenoz uczestniczących w wietrzeniu itp. Wyniki wielu różnorodych pomiarów umożliwiły podjęcie prób identyfikacji systemu Ziemi i opracowania matematycznych modeli zmian stężenia atmoferycznego tlenu i dwutlenku węgla w atmosferze.
Wyniki pomiarów terenowych i laboratoryjnych oraz dane proxy R. Berner od wczesnych lat 1980. wykorzystywał tworząc matematyczne modele procesów zachodzących na Ziemi w fanerozoiku. Modele umożliwiają prognozowanie kierunków i szybkości zmian zachodzących współcześnie, np. tworzenie modeli klimatycznych opartych na modelowaniu obiegu węgla, tlenu i innych pierwiastków w przyrodzie.
Publikacje Zakres modelowania ilustrują tytuły części publikacji z lat 1984–2006 (R. Berner i współautorzy): The role of sedimentary organic matter in bacterial sulfate reduction: The G model tested(1984) A model for atmospheric over phanerozoic time (1991) The carbon cycle and over Phanerozoic time: the role of land plants (1998) A New Look at the Long-term Carbon Cycle (1999) Geocarb III: A Revised Model of Atmospheric over Phanerozoic Time (2001) Examination of hypotheses for the Permo–Triassic boundary extinction by carbon cycle modeling (2002) The long-term carbon cycle, fossil fuels and atmospheric composition (2003) The Phanerozoic Carbon Cycle: and (2004) as a primary driver of Phanerozoic climate climate (2004) GEOCARBSULF: A combined model for Phanerozoic atmospheric and (2006) thumb|center|400px|Oszacowane stężenia w atmosferze Ziemi w fanerozoiku (GEOCARB-III – R. Berner, Z. Kothavala, 2001) thumb|center|600px|Oszacowania średnich globalnych wartości temperatury w czasie ostatnich 540 mln lat (540–65 mln – dane R. Bernera i wsp.)
Publikacje R. Bernera i współautorów były wielokrotnie cytowane przez innych autorów. + Lista publikacji o największej liczbie cytowań (N > 1000) N Pozycja piśmiennictwa rokpubl.4919RA Berner, Early diagenesis (wyd. I 1980)20202700RA Berner, Sedimentary pyrite formation: an update, Geochimica et cosmochimica Acta, 48 (4), 605-61519842329RA Berner, AC Lasaga, RM Garrels (BLAG), The carbonate-silicate geochemical cycle and its effect on atmospheric carbon dioxide over the past 100 million years, American Journal of Science 283, 641-68319832270RA Berner, GEOCARB II: A revised model of atmospheric over phanerozoic time, American Journal of Science, 294 (1)19942144RA Berner, Sedimentary pyrite formation, American journal of science 268 (1), 1-2319702037RA Berner, RA Berner, Principles of chemical sedimentology McGraw-Hill19711936J Hansen, M Sato, P Kharecha, D Beerling, R Berner, V Masson-Delmotte Target atmospheric , Where should humanity aim?20081525EK Berner, RA Berner, Global environment: water, air, and geochemical cycles, Princeton University Press20121436RA Berner, Z Kothavala GEOCARB III: a revised model of atmospheric over Phanerozoic time, American Journal of Science 301 (2), 182-20420011363RA Berner, A new geochemical classification of sedimentary environments, Journal of Sedimentary Research 51 (2), 359-36519811314EK Berner, RA Berner, The global water cycle: geochemistry and environment (Uniwersytet Kalifornijski)19871304DE Canfield, R Raiswell, JT Westrich, CM Reaves, RA Berner, The use of chromium reduction in the analysis of reduced inorganic sulfur in sediments and shales, Chemical geology 54 (1-2), 149-15519861196RA Berner, Burial of organic carbon and pyrite sulfur in the modern ocean: its geochemical and environmental significance, Am. J. Sci. (United States), 28219821115RA Berner, JT Westrich, The role of sedimentary organic matter in bacterial sulfate reduction: The G model tested1, Limnology and oceanography 29 (2), 236-24919841064RA Berner, R Raiswell, Burial of organic carbon and pyrite sulfur in sediments over Phanerozoic time: a new theory, Geochimica et Cosmochimica Acta 47 (5), 855-8622821983
Odznaczenia i wyróżnienia Na stronie internetowej Uniwersytetu Yale zamieszczono wykaz: Most Cited Scientist, Institute for Scientific Information Alfred P. Sloan Fellow in the Physical Sciences, 1968-1972 Mineralogical Society of America Award, 1971 Guggenheim Fellow, 1972 Member, U.S. National Academy of Sciences Member, Connecticut Academy of Science and Engineering Fellow, American Academy of Arts and Sciences Doctor Honoris Causa, Universite Aix-Marseille III (France), 1991 Huntsman Medal in Oceanography (Canada) 1993 V. M. Goldschmidt Medal (Geochemical Society) 1995 Murchison Medal. Geological Society of London, 1996 Arthur L. Day Medal, Geological Society of America, 1996 Fellow, Geochemical Society, 1996 Bownocker Medal, Ohio State University, 2001 Vernadsky Medal, Intl. Assn. Geochemistry, 2012 Benjamin Franklin Medal, Franklin Insitute, 2013
Muzyka Obok nauki ważne miejsce w życiu Roberta Bernera zajmowała muzyka – załącznik pt. My musical background zamieścił w naukowej autobiografii (From black mud to earth system science: A scientific autobiography). Jego talent muzyczny ujawnił się już we wczesnym dzieciństwie. Jako kilkuletnie dziecko odtwarzał na fortepianie usłyszane utwory, a po ukończeniu 5 lat komponował własne melodie. Lekcje gry na pianinie, na które nalegała matka, porzucił po kilku miesiącach. Był znudzony ćwiczeniami palców pianisty, ale wciąż chętnie grał własne melodie.
thumb|Suite bergamasque Clair de Lune (mal. ) Jako kilkunastolatek był zachwycony utworem „Laura” (część Claire de Lune Debussy’ego) i stosowaniem dziewiątych akordów (zob. ). Pod tym wpływem w wieku 17 lat skomponował utwór, który zadedykował dziewczynie z liceum, a później żonie, Betty. W 1955 roku uczęszczał (ulegając matce) na letnie zajęcia Music School of Albion University, działającej w Petoskey (Michigan). Jego nauczycielem był tam F. Dudleigh Vernor (1892-1974), znany organista, kompozytor (nie wykazał zainteresowania kompozycjami Bernera, zachęcając do ćwiczeń palców).
Lato 1956 roku spędził pracując w Salt Lake City dla firmy naftowej. Mieszkał wówczas w kampusie University of Utah, gdzie miał dostęp do fortepianu. Pracował nad koncertem fortepianowym, w którym akompaniament orkiestrowy zastąpił drugą częścią fortepianową. Przez następne 50 lat tylko sporadycznie zajmował się komponowaniem utworów fortepianowych (część z nich zarejestrował). W 2006 roku z radością odkrył i opanował możliwości syntezatora, pozwalającego tworzyć koncerty na wiele instrumentów i chóry. Do 2012 roku opracował i zarejestrował 45 oddzielnych utworów, udostępnionych w sieci (bez zapisu nielubianej i niemal zapomnianej notacji muzycznej).
Życie prywatne