Finansowanie było ograniczone, co prowadziło do drastycznego pogarszania się warunków życia w placówkach. Szkoły otrzymywały granty na głowę studenta, co sprawiało, że administratorzy szkół dążyli do ulokowania w nich jak największej liczby dzieci. W internatach gromadzono dzieci coraz młodsze, w złym stanie zdrowia.
Szkoły znajdowały się na uboczu, były ubogo wyposażone, personel był nieliczny i niewyszkolony. Dyscyplina była niezwykle ostra. W zakresie edukacji cele były ograniczone. Twórcy programu wychodzili z założenia, że ludność rdzenna jest mniej rozumna i nie zasługuje na edukację. Zakazywano praktyk kulturalnych ludności rdzennej oraz posługiwania się językiem rdzennym.
Celem szkół była przymusowa asymilacja ludności rdzennej do kultury europejskich kolonizatorów. Dzieci były przymusowo odbierane rodzicom i oddzielane od rodziny. Przed domem rdzennej rodziny pojawiał się duchowny w towarzystwie policji, który odbierał dziecko rodzicom i transportował je do ośrodka. W latach 30. dzieci były umieszczane w autobusie, który następnie przejeżdżał po kolejnych miejscowościach. Odebranie od rodziców i kontrakt ze szkołą były niezwykle traumatycznymi przeżyciami dla dzieci.