Placówki były wzorowane na szkołach dla biednych mieszkańców miast w Anglii, tworzonych w XIX wieku.
W momencie powstania Konfederacji Kanady w 1867 roku istniało już kilkadziesiąt szkół, które były prowadzone przez kościoły protestanckie i Kościół katolicki. Podczas gdy kolonizacja posuwała się na zachód, otwierano kolejne placówki, m.in. w Kolumbii Brytyjskiej. Większość z nich otrzymywała niewielkie wsparcie finansowe od rządu federalnego. Ważną rolę w tworzeniu systemy odegrał tzw. Indian act (1876), który zakazywał praktyk kulturalnych ludności rdzennej, określał, kto jest „Indianinem” oraz nadawał rządowi federalnemu zwierzchność nad edukacją ludów rdzennych.
W 1883 rząd powołał trzy duże szkoły na zachodzie Kanady. W kolejnych latach system rozrastał się do ogromnych rozmiarów. W 1930 roku istniało 80 szkół i internatów. Szkoły były prowadzone przez następujące kościoły: katolicki, anglikański, metodystyczny, Zjednoczony Kościół Kanady, prezbiteriański. Około 2/3 placówek było prowadzonych przez Kościół katolicki. Większość katolickich placówek prowadzili Oblaci. Początkowo rząd zakładał, że szkoły będą w stanie finansować się własnym sumptem, obowiązkiem uczniów miała być praca. W praktyce jednak, pomimo ciężkiej pracy uczniów, szkoły wciąż wymagały wsparcia finansowego od państwa.