Z pułków i innych pododdziałów artylerii znajdujących się na froncie postanowiono utworzyć 5 brygad artylerii; kolejne 3 brygady miano powołać na zapleczu frontu, a ostatnie 2 brygady miały być organizowane z baterii zapasowych wystawionych przez Dowództwa Okręgów Generalnych. Etat brygady przewidywał pułk artylerii polowej w składzie 9 baterii, każda po 6 dział i trzybateryjny dywizjon artylerii ciężkiej (I dywizjon pac), przy czym jedna trzydziałowa bateria artylerii ciężkiej i dwie baterie haubic ciężkich po 4 działa. Brygada posiadała też pododdziały zabezpieczenia. W skład dowództwa brygady artylerii wchodzili: dowódca, adiutant, oficer wywiadowczo-łącznikowy, oficer ordynansowy, zbrojmistrz i żołnierze obsługi. Etatowo brygada posiadała: 105 oficerów, 2500 podoficerów i szeregowców, 2460 koni i 345 wozów.
Jako pierwsze powstały brygady dla dywizji legionowych pułkowników: Juliusza Rómmla, Kazimierza Dzierżanowskiego i Ignacego Ledóchowskiego. Od czerwca 1919 formowano 4 BA ppłk. Wilhelma Webera. W okolicach Lwowa tworzono 5 Brygadę Artylerii płk. Wincentego Kaczyńskiego. Kolejne brygady tworzono jesienią 1919. Dowódcą 6 BA został gen. Paweł Cyrus-Sobolewski, 7 BA formował płk Jan Orłowski, 9 BA płk Edward Malewicz, a 10 BA płk Tadeusz Jastrzębski.