1 marca 1919 został formalnie przyjęty do Wojska Polskiego z byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej z zatwierdzeniem posiadanego stopnia podpułkownika ze starszeństwem od dnia 1 sierpnia 1917Dz. Rozk. Wojsk. Nr 27 z 11 marca 1919, poz. 868. i przydzielony z dniem 4 listopada 1918 do 3 Pułk Ułanów w WarszawieDz. Rozk. Wojsk. Nr 29 z 15 marca 1919, poz. 932.. W organizującym się pułku pełnił funkcję kwatermistrza. Swą piękną odezwą „do Warszawianek” przyczynił się do powstania Koła Opieki nad pułkiem.
28 maja 1919 został przeniesiony z 3 Pułku Ułanów do Armii gen. HalleraDz. Rozk. Wojsk. Nr 71 z 28 czerwca 1919, poz. 2284.. 11 czerwca 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu podpułkownika, w kawalerii, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej. Był wówczas dowódcą szwadronu zapasowego 2 Pułku Ułanów. 20 września 1920 został mianowany dowódcą 2 Pułku Strzelców Konnych, który 4 listopada tego roku został przemianowany na 4 Pułk Strzelców Konnych. Chory na gruźlicę płuc i gardła, dość często przebywał na leczeniu ambulatoryjnym i urlopie zdrowotnym. Zastępował go wówczas major Jan Starczewski (16 sierpnia – 20 listopada 1921, 17 stycznia – 19 lutego 1922). Jego nieobecność wywierała ujemny wpływ na wyszkolenie strzelców. 30 czerwca 1921 dowódca Okręgu Generalnego Łódź gen.