1 pułk artylerii ciężkiej (1 pac) – oddział artylerii ciężkiej Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej w okresie wojny polsko-bolszewickiej.
Formowanie i zmiany organizacyjne Wiosną 1919 przystąpiono do formowania brygad artylerii dla dywizji piechoty. Brygada składała się z dowództwa, pułku artylerii polowej i pułku artylerii ciężkiej (dywizjon trzybateryjny). Drugi dywizjon pułku artylerii ciężkiej przeznaczony był do rezerwy artylerii Naczelnego Dowództwa.
Dekretem Naczelnego Wodza Wojska Polskiego z 1 września 1919 wyznaczeni zostali dowódcy wszystkich istniejących wówczas ośmiu pułków artylerii ciężkiej. Dowódcą 1 pułku artylerii ciężkiej został ppłk Witold Światopełek-Mirski. Latem 1920 bateria zapasowa pułku stacjonowała w Modlinie.
We wrześniu 1919 w składzie 2 DP Leg. walczyła 1 bateria 1 pac leg z dwiema armatami 150 mm, i 3 bateria 1 pac leg. dysponująca czterema austriackimi haubicami 100 mm. W grupie gen. Stefana Mokrzeckiego walczyła 2 bateria 1 pac leg. (jedno działo 150 mm).
Opracowany w październiku plan rozbudowy artylerii do końca 1919 przewidywał, że z dniem 31 grudnia zakończona zostanie organizacja baterii i dowództw formowanych w kraju przez baterie zapasowe pułków artylerii.