Po I wojnie światowej Wydział Cywilny Komisji Kodyfikacyjnej pod kierownictwem prof. Longchamps’a de Beriera rozpoczął pracę nad kodeksem normującym stosunki cywilnoprawne, w także prawo pierwokupu. Po długich dyskusjach, w których spierali się zwolennicy przepisów o alienacji ze zwolennikami regulacji jedynie częściowego ograniczenia zbywania rzeczy lub praw, konstrukcja prawa pierwokupu znalazła się ostatecznie w kodeksie zobowiązań. Przepisy te nie pozostały długo w mocy, gdyż zaraz po zakończeniu drugiej wojny światowej powstała potrzeba ponownej regulacji prawa cywilnego i kolejne projekty komisji do prac nad kodeksem PRL. W trakcie jej prac konstrukcja prawa pierwokupu wielokrotnie ewoluowała. W projekcie z 1955 roku, ze względu na krytykę wcześniejszych prób, przepisów zastrzegających pierwszeństwo nabycia rzeczy lub prawa w ogóle nie zamieszczono w projekcie k.c. W międzyczasie próbowano uregulować prawo pierwokupu np. jako prawo terminowe. Niewiele brakowało, a regulacja prawa pierwokupu w ogóle nie znalazłaby się w nowym kodeksie cywilnym, jako przejaw przeżytku kapitalizmu.